Fotografen rekenen op drie manieren en gebruiken ze vaak door elkaar. Dat is verwarrend voor de klant en meestal nadelig voor jezelf, want de manier waarop je prijst bepaalt waar het gesprek over gaat.
Per dagdeel: helder voor opdrachten met een duidelijke omvang
Een bedrijfsreportage, een evenement, een dag op locatie. De klant weet wat hij koopt: jouw aanwezigheid en een afgesproken aantal bewerkte beelden. Zet erbij hoeveel beelden hij krijgt en binnen welke termijn, want daar zit het verschil met de fotograaf die de helft rekent.
Per foto: bij kleine, afgebakende opdrachten
Productfoto’s, portretten voor een team, vastgoed. Hier rekent de klant zelf uit wat hij nodig heeft, dus een prijs per beeld met een staffel werkt prettig. Noem wel een minimumafname, anders reis je een uur voor drie foto’s.
- Aantal bewerkte beelden dat inbegrepen is.
- Prijs per extra beeld, als staffel.
- Levertermijn en hoe je aanlevert.
- Reistijd en reiskosten, apart benoemd.
Per gebruik: als je werk lang meegaat
Bij campagnebeelden of beeld dat jaren op een website staat, is gebruiksrecht een reëel onderdeel van de prijs. Dat hoeft niet ingewikkeld: noem voor welk gebruik en welke termijn de prijs geldt, en wat een uitbreiding kost.
Combineer, maar houd het leesbaar
Een dagdeel plus een licentie voor twee jaar is een prima opbouw. Twee regels, allebei uitgelegd in één zin. Wat niet werkt is een offerte met zeven posten waarvan de klant er drie niet begrijpt; dan vraagt hij niets en kiest hij iemand anders.
Zet het nawerk in je prijs
Selecteren, bewerken, exporteren en aanleveren is vaak net zoveel tijd als de opname zelf. Als dat onzichtbaar in je dagtarief zit, lijk je duur. Als je het als regel noemt, snapt de klant waar de tijd zit en kan hij kiezen voor minder beelden in plaats van een lagere prijs.
